Kees Hugenholtz
Na een leven als docent en managementconsultant heb ik mij geschoold als gesprekstherapeut en cursusleider. In 2005 was mijn werk een beetje op een dood spoor geraakt. De aanmeldingen voor mijn cursussen bleven uit en ik vond dat eigenlijk wel prima. Ik wou graag werken met mensen, maar niet meer in de vorm van cursussen.
Daar heb ik een paar maanden op lopen broeden. Intussen bleven er nog wel mensen komen voor individuele gesprekken. Nieuw was, dat zij jonger waren dan voorheen en bovendien een lange geschiedenis in de psychiatrie hadden. “Waarom kom je naar mij?” vroeg ik hen. Ieder had zijn eigen antwoord. Toen ik op bezoek ging bij een van hen, een jonge vrouw die net terug was uit de psychiatrische kliniek, vond ik mijn eigen antwoord. Zij zat nog stevig onder de medicijnen, alleen thuis. Alles in haar leven was weg. Haar dochtertje al weken bij een vriendin, geen relatie meer, geen werk. Het was zo uitzichtloos, zij was zo geďsoleerd en zo angstig, dat mijn hart brak. “Kom maar bij mij” dacht ik. Toen begreep ik, dat ook de anderen in een uitzichtloze situatie zaten.
Daar wil ik wel wat bieden, realiseerde ik me. Hoe je vanuit isolement kunt leren om je leven opnieuw op te bouwen, hoe je weer in relatie kunt komen en een eigen plaats kunt vinden in de maatschappij, een plaats die bij jou past, dat weet ik uit ervaring. Daarin wil ik graag mensen begeleiden, die hun zinloze bestaan zat zijn. Hoe je kunt leren leven op jouw manier, niet volgens wat anderen vinden dat moet, maar met alle respect voor wie je bent, daarin kan ik je terzijde staan.
Ingrid Schemberg
Oorspronkelijk ben ik bewegingswetenschapper en pedagoog. In 1984 volgde ik mijn droom en vertrok uit mijn geboorteland Duitsland naar Nederland om Moderne Dans te studeren. Ik heb les gegeven, ben opgetreden, ben doorgegaan met leren en studeren en heb vanaf 1992 vele jaren in de reguliere hulpverlening als dans-en bewegingspsychotherapeut gewerkt met jongeren en ook met mensen die last van eetstoornis, angst-en dwangklachten hebben. Als trainer en coach werk ik sinds 1997 voor een groot trainingsbureau. Ik geef trainingen aan mensen uit het bedrijfsleven op het gebied van communicatie, persoonlijke effectiviteit, persoonlijke kracht en zingeving, coaching en mindfulnes.
In 2007 heb ik voor de tweede keer de reguliere hulpverlening de rug toegekeerd. De beperkingen van de reguliere hulpverlening door financiële en wettelijke richtlijnen en de inhoudelijke kaders van modules bepalen steeds vaker de hulp. Daarbij komen zowel de cliënt als de hulpverlener in de knel. Ik kwam in de knel. In het proces van loslaten ervoer ik een moment van waarheid : ik liet de hulpverlening niet achter, maar nam dat wat ik te bieden heb en mijn visie op hulp geven mee naar een nieuwe context. Terwijl ik doorging met mijn werk in het bedrijfsleven als trainer en coach begreep ik de synergie van mijn werk in de hulpverlening en in het bedrijfsleven. In beide werkvelden wil ik iets bieden. In het bedrijfsleven verlangen mensen naar diepgang en doet het werken op uitsluitend vaardigheidsniveau de mens tekort. In de hulpverlening ligt de focus te vaak op het probleem, waardoor de zelfgenezende krachten van de client niet worden aangewakkerd.
Langzaam ontstond de visie van een huis van welzijn in mij – een plek waar ruimte is om alle dimensies in jezelf aan te spreken en waar de tijd en de omgeving genezend voor de een (hulpverlening) en voedend voor de ander (bedrijfsleven) zijn. In de ontmoeting van twee werelden ontstaat een ruimere wereld, een verrijking voor beide. In mijn werk maak ik dankbaar gebruik van al wat ik geleerd heb om mensen te stimuleren hun eigen weg te gaan. Altijd betrek ik het lichaam en haar signalen bij het proces. Daarbij gaan lachen en verdriet hand in hand als een in- en uitademing.